De taal van mijn vader

Hij zei nooit veel. Toch draag ik hele zinnen van hem mee, alsof ze op mij zijn overgeschreven. Vandaag ging ik op zoek naar één zin in het bijzonder, en ik vond hem niet.

Wat ik wel vond: een manier van zwijgen die een taal op zich is. Een schouderklop die een alinea vervangt. Een blik naar buiten die betekent dat het genoeg is geweest voor vandaag.

Ik schrijf omdat hij dat niet deed. Misschien is dat de kortste samenvatting van alles wat ik maak.